Château de Gaure

Château de Gaure

Het wijnhuis: Château de Gaure

In het geval van Château de Gaure gaat het juist om Fransen, maar geïnvesteerd wordt er even hard. Eigenaar Pierre Fabre stamt uit een familie met meer dan vijf generaties wijnboeren. Met de aankoop van het Château de Gaure in 2004 keerde hij dan ook terug naar zijn wortels. Hij zocht de samenwerking met Marc Bertrand, een getalenteerde oenoloog die het team kwam versterken en in 2005 voor de eerste keer de wijnen maakte. Ze besloten om van Château de Gaure uit te bouwen tot een van dé referenties van de wijnbouw van de Languedoc. Dat kan uiteraard alleen maar door werk te leveren van absolute topkwaliteit. Met veel succes. De tweede jaargang werd door het blad "Revue du Vin de France” uitgeroepen tot een van dé vijf ontdekkingen van de Languedoc. De eerste jaargang werd op de markt gebracht als een Vin de Table, maar daarna zijn de wijnen in het bezit van de appellation Limoux blanc. Een van de belangrijkste aanpassing na de aankoop was het beheer van de wijngaarden. Daar staat of valt niet alleen de kwaliteit mee, ook is het tegenwoordig van veel belang om op een milieuvriendelijke manier te werken. De wijngaarden werden aangepast, om met lagere opbrengsten te werken en de kwaliteit van de bladgroei, en daarmee ook de rijping van de druiven te verbeteren. In 2004 is ook direct besloten om alle chemische producten uit te bannen en alleen nog maar te werken met natuurlijke producten, gemaakt op basis van plantaardige middelen. Inmiddels is de wijngaard in conversie naar biologische wijnbouw. De eerste jaargangen zijn met groot enthousiasme ontvangen door de wijncritici, en dat stimuleert uiteraard om verder te gaan op de ingeslagen weg.

Op het moment dat alles goed op de rails stond, werd het tijd voor het maken van een volgende stap: er moest ook een rode wijn komen. Besloten werd om hierbij te kiezen voor een andere streek. Niet zo gek, want Limoux is perfect voor wit, maar blauwe druiven rijpen hier niet altijd optimaal, zeker niet de mediterrane druiven als Grenache, Syrah, Carignan of Mourvèdre. Besloten werd om een domein te kopen in Latour de France, een dorp in de Rousillon met het recht de eigen dorpsnaam op het etiket te voeren als onderappellation, het Domaine La Capeillete. Dit domein had al bewezen dat het kwaliteit hard door in 2005 een wjin te maken met de hoogste waardering in de Guide Hachette: drie sterren en een ‘coup de coeur’. De eerste jaargang van dit domein die op de markt is gekomen is de 2007.  Het jaartal mag echter niet op het etiket worden vermeld, omdat hij als ‘vin de table’ op de markt komt, net als de eerste jaargang van de witte Limoux. Pierre Fabre bewijst hier dat zijn stelling dat de Carignan-druif sterk ondergewaardeerd is, klopt. De Carignan van oude stokken die voor deze wijn wordt gebruikt, met lage rendementen en van een arme ondergrond, heeft een bijzondere klasse en levert wijnen op die soepel en pittig tegelijk zijn.

Doel is en blijft het maken van wijn die bij de wijnliefhebber in de smaak valt, vooral bij de wijndrinkers met veel passie voor mooie wijnen. De wijnen moeten uitgebalanceerd zijn, en bij de rode moeten ze veel kracht hebben, maar niet te veel harde tannines. Een kwestie van een goede vinificatie met de beste apparatuur. Een volgende stap is het ontwikkelen van oenotoerisme, door Château de Gaure te maken tot een centrum van oenologie en gastronomie, met een eigen restaurant en ontvangsten met rondleidingen in het château, en sinds 2007 met eigen chambres d’hôtes. De eigenaren hebben de ambitie om dit allemaal te realiseren, en deze ambitie gaat ze ver brengen.

Het gebied: Limoux

De wijnstreek rond het stadje Limoux is officieel een onderdeel van de Languedoc. Door de westelijke ligging en door de hoge heuvels die de Limoux aan de oostkant scheiden van de Corbières, is er echter een groot verschil in klimaat tussen de Limoux en de rest van de Languedoc. Met als resultaat heel andere wijnen. Dat is nou wat de Fransen zo mooi terroir noemen: de combinatie van ligging en weersgesteldheid, en natuurlijk de bodem en alles wat er nog verder bij de wijn komt kijken. Het heeft een enorme invloed op de wijn, en daarmee wordt je hier nog eens extra geconfronteerd. Als je vanuit de Corbières in westelijke richting naar het aangrenzende Limoux rijdt, zie je het landschap veranderen en de temperatuur een paar graden dalen. Limoux bevindt zich op de scheidslijn tussen de Atlantische invloed en die van de Mediterranée. De Atlantische invloed is hier duidelijk aanwezig, in de Corbières helemaal niet eigenlijk. Het geeft de streek veel meer frisheid en ook veel meer regen dan de ‘echte’ Languedoc, vooral in het westelijke gedeelte –dat mag geen verbazing wekken. Rond de 700 millimeter regen valt hier jaarlijks op de meeste plekken, tegen misschien 400 tot 500 bij de Middellandse Zee.

De Limoux is dan ook –anders dan de rest van de Languedoc- een streek die (ook) uitblinkt door de frisheid van zijn witte wijnen. Daarnaast is de Limoux een belangrijke producent van mousserende wijnen. Limoux beroemt zich er op de mousserende wijn te hebben ‘uitgevonden’, veel eerder dan Champagne en zelfs eerder dan Gaillac. Tot op de dag van vandaag is de mousserende wijn hier verreweg het belangrijkste, met 90% van de productie. Maar let op: stille witte wijnen zijn in opkomst, en zelfs rode wijnen komen er aan. Hun frisse karakter is een welkome afwisseling ten opzichte van de rest van de wijnen van de Languedoc. Het maakt het ook mogelijk om met andere druiven te werken, zoals mauzac en chenin blanc, twee witte druiven die het hier zeer goed doen. Ook goede resultaten worden bereikt met pinot noir, hoewel deze druif niet is toegelaten in de appellation.

Door de frisheid is de streek ook een steeds belangrijker leverancier geworden van witte druiven voor Vin de Pays d’Oc, Chardonnay voorop, om deze wijnen meer frisheid te geven. Het gebied bezit 7800 hectare wijngaarden, waarvan 2000 met appellation contrôlée. In totaal kent de Limoux nu vijf appellations, waarvan drie voor mousserende wijnen. De appellation Limoux Blanc kan een mengsel zijn van drie druiven: Chardonnay, Mauzac (minimaal 15%) en Chenin, puur of als assemblage, verplicht opgevoed op eikenhout. De appellation bestaat sinds 1959, maar werd aangepast in 1993 om Chardonnay en Chenin toe te staan. Rode Limoux bestaat als appellation veel korter. Deze appellation werd in 2004 in het leven geroepen, in reactie op de stijgende vraag naar rode wijnen. Druiven: minimaal 50% Merlot, daarnaast minimaal 30% Cot (malbec), Syrah, Grenache en Carignan. Na 2010 is helemaal geen Carignan meer toegestaan. Daarnaast is het gebruik van 0 tot 20% Cabernet-Franc en Cabernet-Sauvignon geoorloofd. En hoewel de mousserende wijn dus nog lang de boventoon zullen voeren, zijn er prachtige witte wijnen te vinden, van enkele producenten die ambities hebben en de kwaliteit hoog in het vaandel hebben. Mede door de komst van buitenlanders, die altijd een stimulans vormen voor de kwaliteit. Onder andere de Châteaux Rives-Blanques en La Bégude zijn buitenlands bezit. Rives-Blancques zelfs van een Nederlander, Jan Panman, die hier is neergestreken met zijn Engelse vrouw Caryl. Een bewijs van de aantrekkingskracht van de streek en de bereidheid om hierin te investeren.